Η Σουσού όλων μας.

Όλοι μας είδαμε τη Σουσού τις τελευταίες μέρες στο δρόμο.




Όλοι μας είδαμε την κύστη στο πόδι της και ανησυχήσαμε για το τι της συμβαίνει. Τι γίνεται όμως όταν όταν ένα αδεσποτάκι σαν αυτή μένει στο κέντρο της  Λάρισας τόσα χρόνια χρόνια και κατά κάποιο τρόπο η υγεία της ήταν υπόθεση όλων, αλλά και ταυτόχρονα κανενός;
Ο Δήμος Λαρισαίων  προσπάθησε να την πιάσει και δεν τα κατάφερε. Τότε είδαμε την εναγώνια προσπάθεια φιλόζωων της περιοχής μας να τη βοηθήσουν, δίνοντάς της αντιβίωση και βάζοντας στην πληγή πούλβο για να μη μολυνθεί. Μην μπορώντας να μείνουμε αμέτοχοι, μιλήσαμε με κτηνιάτρους σχετικά με το θέμα και μας είπαν το εξής:
Η συγκεκριμένη «θεραπεία» είναι σε λάθος κατεύθυνση. Όσο γλύφει το σημείο η πληγή δεν πρόκειται να κλείσει, ίσα ίσα θα χειροτερέψει και πιθανότατα θα γεμίσει σκουλήκια. Το πούλβο που του βάζουν είναι νεφροτοξικό όταν λαμβάνεται από το στόμα, γι’ αυτό άλλωστε και δεν υπάρχει σε χάπια. Το σκυλί γλύφει την πληγή και άρα και το πούλβο. Πράγμα πολύ άσχημο, ιδίως για ένα γέρικο σκυλί που δεν ξέρουμε σε τι κατάσταση είναι τα νεφρά του.
Το ζώο χρειάζεται: μεταφορά σε κτηνιατρείο, ενδελεχές καθάρισμα και κάλυψη της πληγής, αντιβίωση κατόπιν συνταγής και φιλοξενία ώστε να παρακολουθείται κατά τη διάρκεια της θεραπείας.
Από τη μέρα που έγινε γνωστή η ιστορία της αρχίσαμε να δεχόμαστε -χωρίς υπερβολή- τουλάχιστον 50 τηλέφωνα τη μέρα. Υπήρξαν πάρα πολλοί άνθρωποι που ενδιαφέρθηκαν γι΄αυτήν και επικοινώνησαν μαζί μας για να μάθουν κάτι παραπάνω. Τι θα μπορούσαμε όμως να τους πούμε; Η δράση μας πάντα φρενάρει όταν κανείς δεν μπορεί να προσφέρει τη ζωτικής σημασίας φιλοξενία.
Μας πήρε περίπου 10 μέρες να βρούμε ένα χώρο για το κορίτσι. Κι όταν αυτό έγινε, η Σουσού μεταφέρθηκε αμέσως στην Κτηνιατρική Κλινική Λάρισας. Εκεί διαγνώσθηκε ότι αυτό που όλοι νομίζαμε για απλή κύστη, επρόκειτο για νεοπλαστικό ιστό που εξελκώθηκε και με το χρόνο αποστηματοποιήθηκε και έχριζε άμεση χειρουργική επέμβαση.
Τη Δευτέρα 06/03 έγινε το χειρουργείο το οποίο και κόστισε 120€. Στο ποσό δεν συμπεριλαμβάνεται το κόστος των ακτινογραφιών και της διανυκτέρευσης, τα οποία ήταν δωρεά από την πλευρά της Κλινικής. Η Σουσού αυτή τη στιγμή λαμβάνει ενέσιμη αντιβίωση και σε 15 μέρες -εφόσον όλα πάνε καλά με την ανάρρωσή της- θα επανενταχθεί στο κέντρο της πόλης που επί 16 συνεχόμενα χρόνια αποτελεί το σπίτι της και την αυλή της.
Ζητάμε από τους συμπολίτες μας -που όπως για τη Σουσού ενδιαφέρονται για τα αδέσποτα της πόλης μας- εκτός από το να κάνουν τηλεφωνήματα ανησυχίας, να ανοίγουν τα σπίτια τους και να φιλοξενούν ένα ζώο όταν υπάρχει ανάγκη, αλλά και να προσφέρουν έστω και κάτι από το υστέρημά τους, ενισχύοντας τα φιλοζωικά σωματεία, ώστε η ανησυχία να γίνεται θεραπεία, τροφή, εμβόλια, στειρώσεις.
06/03/17 – Η Σουσού κατά τη μεταφορά της στον κτηνίατρο.
07/03/17 – Μετά τη χειρουργική επέμβαση.
07/03/17 – Η χειρουργημένη περιοχή.
07/03/17 – Ξηρά τροφή, κουβέρτες και πολλές αγκαλιές για τη γιαγιά όλων μας.

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΣΟΥΣΟΥΣ 20/03

Τι να πρωτοπούμε γι’αυτό το γλυκό κορίτσι; Τόσα χρόνια ζει στο κέντρο κι ούτε ένας βρέθηκε να της προσφέρει μια ζεστή γωνίτσα και μια αγκαλιά. Όταν την μαζέψαμε από το δρόμο λόγω της κύστης που είχε βγάλει η οποία χρειαζόταν άμεση κτηνιατρική φροντίδα και χειρουργική επέμβαση, δεν περιμέναμε να δούμε τέτοια μεταμόρφωση. Στην αρχή ήταν φοβισμένη και κλαψούριζε. Τι είναι αυτό το καινούριο μέρος; Που είναι οι φίλοι μου;
Μέρα με τη μέρα όμως άλλαξε τελείως συμπεριφορά. Έρχεται από μόνη της και κάνει χαρούλες, κουνάει ουρίτσα, ζητιανεύει χάδια, τρίβεται πάνω μας σαν γατούλα και όταν καταλάβει ότι το φαγητό είναι έτοιμο, κλαψουρίζει να μπει μέσα για να φάει. Παίζει στην αυλή κάθε μέρα με τον Ιάσονα (ένα άλλο μεγαλόσωμο σκύλο που έχουμε σε φιλοξενία) και μαζί κυνηγάνε μπαλάκια και μας τα φέρνουν πίσω και παίζουν και ξαπλώνουν παρεούλα στον ήλιο.
Η πληγή έχει σχεδόν επουλωθεί
Όπως βλέπετε η πληγή της έχει σχεδόν επουλωθεί και δεν είχε καμία επιπλοκή. Θα μείνει στην αγκαλιά μας ακόμη μια εβδομάδα περίπου και στη συνέχεια θα επανατοποθετηθεί στην καρδιά της πόλης της Λάρισας, όπου ζει τα τελευταία 16 χρόνια αδέσποτη. Αυτό, για όσους λένε ότι τα ζώα αυτά έχουν μάθει τόσα χρόνια να ζουν ελεύθερα και δεν θέλουν να πάνε σε σπίτι. Το ότι η ζωή στο δρόμο τους έχει γίνει συνήθεια, δε σημαίνει ότι είναι η καλύτερη επιλογή γι’αυτά. Τα υπερήλικα ζωάκια θα έπρεπε να έχουν μια δεύτερη ευκαιρία και όχι να κοιμούνται στα κρύα πλακάκια, να ψάχνουν φαγητό και να έχουν σποραδική ιατρική περίθαλψη.
Η Σουσού είναι ένα από τα σκυλάκια που τα βλέπουμε και τα προσπερνάμε κάθε μέρα. Γιατί όμως δε γυρνάμε να τα κοιτάξουμε γι’αυτό που πραγματικά είναι;