Nα τον αγαπάς τον Πατέρα σου πολύ @ πρίν την στιγμή . που δεν θα το ακούει πια

Δυστυχώς έρχεται και αυτή η στιγμή που ποτέ δεν περίμενες ότι θα έρθει γιατί όπως έχει πει και η μαμά μου πιστεύουμε ότι οι γονείς είναι αθάνατοι.

Γράφει η Τζένη Μερτίκα
Δεν είναι όμως….
…και εκεί κάπου καταρρέουν οι βάσεις σου νιώθεις ένα τραπέζι που του λείπει ένα πόδι , ναι μπορεί να σταθεί αλλά αν κάποιος το ακουμπήσει θα πέσει!!! Στην αρχή έρχεται η άρνηση, δεν το πιστεύεις ,δεν το δέχεσαι και ακόμα χειρότερα συνειδητοποιείς  πόσα πράγματα θα ήθελες να του πεις και δεν πρόλαβες.
Του θυμώνεις ,πίστευες ότι πάντα θα ήσουν η πριγκίπισσα του ,και θα πρόσεχε το κάστρο σου και αρχίζεις και νιώθεις αβοήθητη και στο τέλος θυμώνεις με εσένα . Με όσα δεν είπες με όσα δεν έκανες ,γιατί πίστευες ότι θα έχεις τον χρόνο. Ίσως γιατί δεν είσαι εκδηλωτική όμως αυτό που λένε μην αφήνεις για αύριο αυτό που μπορείς να κάνεις σήμερα ….δεν βγήκε τυχαία.
Σήμερα δείξε την αγάπη σου
Σήμερα μίλησε του
Σήμερα βγάλε ακόμα και τον θυμό σου την  πικρία σου ίσως
Σήμερα πες του ότι θέλεις ,γιατί σήμερα θα πάρεις απαντήσεις ,αύριο ίσως θα σου μείνουν για πάντα απορίες ,ναι για πάντα.
Άσχημο συναίσθημα να μην μπορείς να πάρεις απαντήσεις , να μην μπορείς να αισθανθείς ότι έδειξες και έδωσες πολλά , στον ένα από τους δύο ανθρώπους που σ’ αγαπούν με  ανιδιοτελή αγάπη . Αυτή την αγάπη που δεν θα την βρεις πουθενά.
Το κορίτσι δίπλα σου είναι μόνο του στο παγκάκι ,μάτια δακρυσμένα και στο μυαλό της γυρίζουν πολλές , πολλές αναμνήσεις. Αγγίζει τα μαλλιά της γιατί θυμάται ότι του άρεσε να της τα χτενίζει . Με την φαντασία της τον φέρνει μπροστά της ίσως γιατί ξαφνικά βλέπεις ένα χαμόγελο. Θυμάται το βλέμμα του και πάλι κυλάει ένα δάκρυ γιατί τώρα νιώθει ότι πάντα την έβλεπε με θαυμασμό . Διπλώνει τα χέρια  της γιατί νιώθει μόνη , αβοήθητη .
Όσο δυνατά και να φωνάξει ,όσα γράμματα και να γράψει δεν θα ακούσει δεν θα δει ποτέ ξανά.
Μην την κοιτάς……τρέχα…
Φέρε τον Πατέρα σου στο παγκάκι ,δεν χρειάζεται να διπλώσεις τα χέρια σου ,άνοιξε τα και πάρε τον αγκαλιά.
Εκεί στο παγκάκι μίλησε του , για τα πάντα .
Ακόμα και αν θες να βγάλεις θυμό η πικρία ξεκίνησε με ένα σ’ αγαπώ και τέλειωσε με ένα σ’ αγαπώ πολύ
Πριν το κάνεις πήγαινε σε εκείνο το κορίτσι στο παγκάκι και πες της ότι πάντα θα είναι κοντά της , την προσέχει και ποτέ δεν θα ήθελε να την βλέπει δακρυσμένη αλλά χαρούμενη .Να κρατήσει τις αναμνήσεις της ,κάποιοι ίσως δεν είχαν την πολυτέλεια να έχουν πολλές.
Μετά όμως τρέχα ….να πεις το δικό σου αγαπώ πριν την στιγμή  που δεν θα το ακούει πια.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *